Το κτήριο που έπεσε χθες Πέμπτη 22/01/26 στην Καστέλα, είναι το τέταρτο πρόσφατο περιστατικό κατάρρευσης κτηρίου τα τελευταία δύο (2) χρόνια στον Πειραιά.

Απορεί κανείς γιατί τέτοια αρχιτεκτονικά και μόνο στολίδια, οδηγούνται στην κατάρρευση και όχι σε αποκατάσταση και αξιοποίησή τους.

Με αφορμή και την τελευταία αυτή κατάρρευση, προκύπτει ένα σημαντικό ερώτημα:

Πώς διαχειριζόμαστε το μεγάλο αριθμό κτηρίων που είναι εγκαταλελειμμένα και ετοιμόρροπα.

Φτάνει σε κάθε περιστατικό κατάρρευσης μία δήλωση από τον Δήμαρχο, διαμαρτυρίας, αγανάκτησης και θλίψης που περισσότερο μοιάζει με «μνημόσυνο» και λιγότερο δηλώνει μια διάθεση για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος.

Η υποστελέχωση των υπηρεσιών, η γραφειοκρατία, δε μπορεί να είναι το ακροτελεύτιο επιχείρημα της πλήρους ακινησίας.

Το θεσμικό πλαίσιο, αν εφαρμοστεί αποφασιστικά, χωρίς αμφιταλαντεύσεις και παραλείψεις, προβλέπει αρκετά σύντομες διαδικασίες, είτε ως προς την άρση της ετοιμορροπίας, είτε με την έσχατη λύση της πλήρους κατεδάφισης ενός ετοιμόρροπου κτίσματος.

Ειδική κατηγορία είναι τα διατηρητέα∙ εδώ το θεσμικό πλαίσιο πάσχει. Ωστόσο υπάρχει και πρέπει να εφαρμοστεί, όχι κατά περίπτωση, αλλά μαζικά, με την συγκρότηση επιτροπών από όλα τα Υπουργεία που έχουν την ευθύνη των χαρακτηρισμών περί διατηρητέων.

Στην επόμενη ημέρα από μια νέα κατάρρευση, χρειαζόμαστε μια συνολική συζήτηση με την εμπλοκή πολλών φορέων και κυρίως χρειαζόμαστε πολιτική βούληση για την εφαρμογή ενός προγράμματος αντιμετώπισης αυτού του σύνθετου προβλήματος, αρχής γενομένης από τα κτήρια ιδιοκτησίας του Δημοσίου.